Όσο αργά και να φύγει ο χειμώνας, όσο νωρίς και να’ρθει το Πάσχα, η άνοιξη ξεπετάγεται μέσα από τα μπουμπούκια των δέντρων, φανερώνεται στο απογευματινό φως, κρυφογελάει κάτω από τις μαργαρίτες. Έτσι ακριβώς μέσα στη θλίψη της Μεγαλοβδομάδας ξεπετάγεται θρασύ, ζωηρό ασυγκράτητο το κόκκινο χρώμα των πασχαλιών αυγών. Κι ας βάφονται κόκκινα συμβολίζοντας το αίμα της θυσίας του Χριστού.

Η Μεγάλη Πέμπτη ήταν πάντα αφιερωμένη στο βάψιμο των αυγών . Μέρες πριν η μητέρα μου φρόντιζε να τα έχει παραγγείλει, για να είναι όσο το δυνατόν πιο φρέσκα. Έπρεπε πάντα να έχουμε τον σωστό αριθμό: σαράντα. Και λίγα παραπάνω μήπως χαλάσει κανένα. Μια κατσαρόλα, δυνατό σπιτικό ξύδι και βαφή από τον Πετράκη. Τα βουτούσε μέσα στο ζεστό αιμάτινο νερό και τα έβγαζε ένα ένα, ομοιόμορφα, κατακόκκινα, λαμπερά. Δικό μου έργο ήταν το γυάλισμα με το λάδι και η διακόσμησή τους με κείνες τις εικονίτσες που τις βουτάς στο νερό και μετά τις απλώνεις προσεχτικά πάνω στο αυγό, για να μην ζαρώσουν. Έτοιμα. Καμαρωτά στην πιατέλα φωνάζουν ότι η Ανάσταση είναι δίπλα μας, έρχεται.

Ο θρίαμβος του κόκκινου την ημέρα της υψίστης θλίψεως δεν αποτελεί αντίφαση. Αποτελεί έκφανση του δυϊσμού της ανθρώπινης φύσης. Ο θεός πεθαίνει για να αναγεννηθεί ο άνθρωπος. Οι γλυκασμοί του επιταφίου συντρέχουν με τους χυμούς των κοριτσιών που τον ραίνουν με άνθη. Ο θάνατος φαίνεται πιο αδύνατος μέσα στον οργασμό της ανοιξιάτικης φύσης. Στο πρόσωπο του ανθρώπου ενυπάρχει η εικόνα του θεού. Τα μελανό του πάθους ακολουθείται από το πάλευκο της Λαμπρής. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα Ανα(σ)τάσεως. Της αναγέννησης που εορτάζουμε σήμερα ως χριστιανοί και την οποία ανέκαθεν εορτάζαμε ως Έλληνες.

Βαμμένα αυγά. Με χρώμα κόκκινο, χρώμα που ξορκίζει. Έθιμο της Μεγάλης Εβδομάδας, Σύμβολο γονιμότητας και δημιουργίας.