Η Ήρα μωρό

Νιώθω μια ζεστή ανάσα να ψαχουλεύει το πρόσωπό μου. Σιγή… Ένα χάδι ανεπαίσθητο πάνω στη μύτη. Σιγή… Βουβό, υπόκωφο κελάρυσμα δίπλα στο αυτί μου. Σιγή… Βελούδινο άγγιγμα στο βλέφαρο. Σιγή… Νυστάζω. Δεν θέλω να ξυπνήσω ακόμα. Σιγή… Μια τούφα απ’ τα μαλλιά μου εγκλωβίζεται ανάμεσα σε βελούδινα πέλματα κι αρχίζει η κόμμωση. Όχι πια σιγή… Αυτή ξέρει. Πρέπει να σηκωθώ. Βυθίζω τα χέρια μου στη γούνινη μπαλίτσα και ξεκινώ τη μέρα μου.

 

Η Ήρα ξύπνησε

Μια μέρα σαν κι αυτή, παραμονή Πρωτομαγιάς, δεκαέξι συναπτά έτη πριν, αποφασισμένη ότι δεν θέλω πια να ζήσω χωρίς γάτα, βρέθηκα μπλεγμένη με μια γατο-οικογένεια. Μητέρα: Ματζουράνα Πατέρας: Έτζος Έξι μωρά: αβάπτιστα. Δύσκολη επιλογή. Μέχρι να σκεφτώ, τα πέντε πέσανε λαίμαργα πάνω στην κοιλιά της μαμάς τους. Το έκτο, και πιο μικροσκοπικό, απόμακρο. Αφού το γάλα άρχισε να ρέει άφθονο στις πεινασμένες κοιλίτσες το μικρούλι πλησίασε κι εξαφανίστηκε κάτω από τα άλλα. Βγήκε πρώτο, μια μπαλίτσα ολοκούβαρη, κάτασπρη, με μια μουτζούρα στη μυτίτσα και καφέ παντοφλάκια, σήκωσε το κεφαλάκι και με κοίταξε. Καμιά δυσκολία πια!

 

Η Ήρα μωρό

 

Εγκαταστάθηκε άμεσα στην καρδιά μου και στην καμπύλη, στο πλάι του λαιμού, ενώ σε λίγο εξαπλώθηκε παντού. Πάνω μου, γύρω μου, στην πολυθρόνα μου, που έγινε πολυθρόνα της, στο γραφείο, στην ντουλάπα, όπου μπορείτε να φανταστείτε. Την είπα Ήρα, γιατί έγινε η μεγάλη θεά του μικρού μου κόσμου. Ε, και γιατί, εδώ που τα λέμε, διέγνωσα και κάποια από τα γνωρίσματα της εν λόγω ολυμπίας στο χαρακτήρα της.

 

Τι μπορεί να περιλαμβάνει η ζωή με μια γάτα; Χιλιάδες αγκαλίτσες. Άπειρα νάζια. Θυμό και περιφρόνηση γιατί φιλοξενήθηκε άλλο γατάκι στο σπίτι. Χρέη μαμής και χάδια στην κοιλίτσα, στην γέννα. Βλέμμα – μαχαίρι κοφτερό όταν μου την έφεραν στειρωμένη από το γιατρό κι ένα άλμα, που και σήμερα μου κόβει την ανάσα, να χωθεί στην αγκαλιά μου και να την γιατροπορέψω εγώ, η υπεύθυνη. Δάκρυα στεγνωμένα από γλυκά φιλάκια. Βελούδινα πρίσματα να βλέπεις τον κόσμο από μέσα.

 

Γλυκιά μου γουρουνίτσα, δεν θα ‘θελα ποτέ να μάθεις πόσο τρέμω την ώρα που θα μ’ αφήσεις για να πας στον παράδεισο των γάτων, θέλω όμως να ξέρεις πόσο σ’ ευχαριστώ για όσα με δίδαξες και όσα μου έδωσες στα δεκάξι χρόνια της κοινής μας ζωής.

Σιγή…

Η Ήρα κοιμάται

Advertisements