Κείμενα


Ξύπνησα κι άνοιξα το μυαλό μου στην καινούργια μέρα. Έφτιαξα πρωινό με απορίες που μένουν πάντα αναπάντητες. Έστρωσα τις σκέψεις μου με καινούργια σεντόνια. Πήγα για να συμβουλέψω στους άλλους ό,τι δεν έμαθα. Μαγείρεψα τις προσμονές μου με φρέσκα ερωτηματικά. Έστρωσα να φάμε πάνω στα σιωπηλά μας βλέμματα. Έφτιαξα καφέ και σου σερβίρισα λίγη στοργή, απ’ αυτή που θεωρείς περιττή. Ξεσκόνισα τις αναμνήσεις μου. Σκούπισα τις προσβολές. Σιδέρωσα τα παράπονα που ποτέ δεν ξεστόμισα. Μπάλωσα την αδιαφορία σου με ελπίδα. Κέντησα τους δρόμους που δεν περπάτησα. Ετοίμασα τα όνειρά μου για ύπνο. Αυτά έκανα σήμερα, άντρα μου, και, τώρα, πάμε να κοιμίσουμε αυτούς που ήμασταν κάποτε.

Advertisements

Βυθίζει το βλέμμα στο φλιτζάνι του καφέ. Παρατηρεί … το 33, 146 … ένα μικρό δρομάκι που έχει σχηματιστεί στο πλάι του φλιτζανιού. Δρόμος. Πρέπει να κλείσει εισιτήριο για το επόμενο ταξίδι. Αλλά αυτό που πρέπει τώρα να κάνει … εντάξει, έγινε κι αυτό … είναι να τελειώσει το κείμενο που γράφει. Κάπου στο βάθος του μυαλού βρίσκονται τα νοήματα, μα κάτι τα εμποδίζει να βγουν στο φως. Ξεφεύγει και πάλι το μάτι στη θέα έξω από το παράθυρο. Είναι σαν να μάλιστα… ταξιδεύει σε γαλήνιο πίνακα ιμπρεσιονιστή. Πρέπει να γράψει. Δεν γίνεται. Αντί για το θέμα του κειμένου, το μυαλό έχει κολλήσει στον τίτλο ενός βιβλίου διαβασμένου από χρόνια: ο θεός των μικρών πραγμάτων … τίποτα, κλείσιμο Κλωθογυρίζει από ώρα η εμμονή ότι αυτός ο θεός είναι ισχυρότερος απ’ τον άλλο, εκείνο των μεγάλων και θαυμαστών. Γιατί, φαίνεται, για τα μεγάλα και τα θαυμαστά … εδώ ταιριάζει το 23… είναι πιο εύκολο να αποφασίσει κανείς. Από κενοδοξία, από καθήκον, από άγνοια, από φιλοδοξία από ο,τιδήποτε. Ακόμα κι … οκ, το τακτοποίησα… από σύμπτωση. Άσε που στη ζωή μπορεί να μην έρθει ποτέ τίποτα μεγάλο, τίποτα θαυμαστό. Ωστόσο τα μικρά «τίποτα» είναι αναπόφευκτα. Είναι αυτά που καθορίζουν, ναι καθορίζουν, τη ροή της καθημερινότητας, ακόμα ακόμα και τη ζωή την ίδια. Ένα βλέμμα, μια μυρωδιά … δεν ταιριάζει εδώ… μια λέξη, μια κίνηση, μπορεί να ορίσουν τη διάθεση της στιγμής, της ώρας, της μέρας. Όλα αυτά τα μικρά τίποτα που βρίσκονται γύρω είναι πολύτιμα … πιστοποίηση… όχι βέβαια για την στιγμιαία αξία τους. Τα μικρά τίποτα είναι μεγάλα και θαυμαστά γιατί η λεπτομέρεια γίνεται πρίσμα μέσα από το οποίο αξιολογείται και αναλύεται το αν, το πώς και το γιατί αυτών που συμβαίνουν.
Γιατί τα σκέφτεται όλα αυτά… Ποιός ξέρει… Στο βάθος ακούστηκε το σύντομο τραγούδι ενός βατράχου. Πόσο καιρό είχε … 635, πώς είναι δυνατόν … ν’ ακούσει τέτοιο ήχο. Πρέπει να τελειώσει το κείμενο. Δεν μπορεί. Δεν ξέρει αν είναι οι άσχετες σκέψεις ή ο μονόλογος δίπλα της μάλιστα… που της σφυροκοπάνε την προσοχή. Σηκώνεται. Καλλίτερα να πάει μια βόλτα μέχρι το πάρκο απέναντι. Να ηρεμήσει. Να σκεφτεί. Κι ύστερα βλέπουμε.